Bingo! Każdy z nas czasem używa tego zwrotu, kiedy chcemy wyrazić, że mamy rację i trafiliśmy w dziesiątkę. Tak głęboko zakorzeniło się w kulturze, że stało się elementem naszego codziennego języka (ciekawe co by na to powiedział profesor Miodek). Nie można się jednak temu dziwić. Historia gry, jaką jest bingo liczy już około pięciuset lat. Wszystko zaczęło się w okolicy tysiąc pięćset trzydziestego roku we Włoszech. To tamtejsza loteria państwowa zwana „Lo Giuoco del Lotto D’Italia.” jest prekursorem tej niezwykle popularnej gry. Nadal, w każdą sobotę odbywają się we Włoszech losowania. Kiedy bingo pojawiło się we Francji pod koniec lat siedemdziesiątych, osiemnastego wieku, zyskało nazwę „Le Lotto”. Niemcy, słynące z pragmatyzmu, po zadomowieniu się tam bingo, używały tej gry nie tyle do czystego hazardu, a do celu w dydaktycznych. Nauka matematyki, czy historii stała się przyjemniejsza i łatwiejsza w odbiorze przez dzieci.

Pierwotnie bingo nazywało się „Beano”! Gra ta, dotarła do brzegów Ameryki w 1929 rozgrywana była na różnego rodzaju targach i festynach, gdzie osoba losująca, wybierała dysk z liczbą z pudełka po cygarach. Gracze zasłaniali swoje karty fasolą i krzyczeli „Beano”, kiedy zauważyli wygraną. W Nowym Jorku, pewien sprzedawca (lub producent -źródła podają różnie) zabawek, Edwin Lowe uznał, że zasłyszane od jakiegoś gracza „bingo” (niektórzy twierdzą, że było to „bongo”, ale to niepolityczne) jest bardziej chwytliwą nazwą i można na tym zarobić. Później wynajął profesora matematyki z Uniwersytetu Columbia, który nazywał się Carl Leffler. Naukowiec miał za zadanie zwiększyć jak to tylko możliwe ilość kombinacji liczb dostępnych w Bingo.

Bingo jest niezwykle dochodową formą rozrywki i hazardu. W każdy weekend, Amerykanie wydają ponad sto milionów dolarów tylko na grę w bingo.